Rodzaje tynków do wnętrza mieszkania

Wybór tynku do wnętrza naszego mieszkania czy domu to z pewnością zmora każdego, kto właśnie staje przed dokonaniem ostatecznej decyzji. Pomimo tego, że wielu z nas i tak stosuje najpopularniejsze gotowe zaprawy tynkarskie. Najczęściej wybieranymi są tynki gipsowe oraz cementowo-wapiennie. Niektórzy jednak stawiają na tradycyjne rozwiązania, czyli tynki gliniane.
Czym charakteryzują się poszczególne z nich? Odpowiedź znajdziecie poniżej.

Tynki cementowo-wapienne

Jeszcze do niedawna rzadko stosowane, z racji zastąpienia ich gipsowymi. Teraz powróciły do łask, głównie z sprawą możliwości obróbki maszynowej. Występują w postaci cementowo-wapiennej, znacznie rzadziej: wapienno-cementowej. Te pierwsze są mocniejsze i szybciej się wiążą, mogą także być nakładane cieńszą warstwą. Z kolei drugie są słabsze i bardziej porowate, dłużej się wiążą i nałożenie ich warstwy musi być grubsze. Zarówno jedne i drugie nadają się do suchych i wilgotnych pomieszczeń.
Tynki wapienne
Najczęściej ich spoiwem jest wapno hydratyzowane, które do wiązania i utwardzania wymaga dwutlenku węgla z powietrzem. Zatem utwardzenie głębszych warstw przy mniejszej dostępności dwutlenku węgla z powietrza możne trwać nawet latami. Tynki takie zaciera się nawet na drugi dzień – wydłużony czas wiązania eliminuje niebezpieczeństwo skurczu i ogranicza do minimum ryzyko pęknięć. Podobnie do cementowo-wapiennych można je użyć w pomieszczeniach suchych i wilgotnych.
Tyki gipsowe


Ze wszystkich dostępnych spoiw gips wiąże najszybciej i z pewnością dlatego używany wybierany jest przez większość z nas. Szybki czas wiązania materiału wymaga nakładania w jednym ciągu i w odpowiednim czasie rozprowadzony oraz zatarty. Z wygładzaniem i szlifowaniem tynków gipsowych nie powinno się przesadzać – może to spowodować nierówności. Tynki gipsowe przeznaczone są głównie do suchych pomieszczeń.
Tynki gliniane


Układane są zazwyczaj okazyjnie – dla nadania klimatu. Tynku glinianego nie można zepsuć – ponownie zamoczony w wodzie nadaje się do kolejnego formowania, nawet po kilku latach.
Można je stosować na tradycyjne mury, natomiast gładkie powierzchnie wymagają dodatkowego przygotowania.